Nikt tego nie planował
Ta sesja zaczęła się od zwykłej wizyty u mojego przyjaciela Marcela. Było dobre, miękkie światło, były psy i był aparat. Nie potrzebowaliśmy niczego więcej.
Forest to border collie. Harry to rudy cocker spaniel. Na co dzień oba są w ciągłym ruchu: węszą, biegają, sprawdzają każdy krzak. Jeśli myślisz, że Twojego psa nie da się sfotografować, bo nie usiedzi ani chwili, to ta historia jest dla Ciebie.
Ruchliwe, ale słuchają
Marcel bardzo dobrze wytresował oba psy. Jedno słowo i Forest kładł się na piaszczystej drodze, patrząc dokładnie tam, gdzie trzeba. Mogliśmy spokojnie ustawiać kadry, bez szarpania smyczą i bez nerwów.
Ale tresura to tylko połowa. Druga połowa to dać psu być psem.
20 metrów dalej
Pracowałem długim obiektywem. Stałem nawet 20 metrów od psów, więc nie skupiały się na mnie. Zajmowały się łąką, zapachami i sobą nawzajem.
Z takiej odległości łapię to, czego nie da się wyreżyserować: bieg przez wysoką trawę, skok, rozwiane uszy, język na wierzchu.
Ta mina
Forest skakał po łące tak śmiesznie, że trudno było się nie uśmiechać. Na jednym zdjęciu złapałem jego minę. Mówi o nim więcej niż jakikolwiek opis rasy.
Las i woda
Na koniec weszliśmy między drzewa i nad wodę. Ciemniejsze światło, mokra sierść, skupione spojrzenia. Zupełnie inny nastrój niż na słonecznej łące, a to wciąż ta sama sesja.
Co dostał Marcel
Galerię z 28 obrobionymi zdjęciami oddałem po 2 dniach. Wszystkie znajdziesz poniżej: od pierwszego kadru na drodze po ostatni w lesie.
