Mój pies
Sally to pies mój i mojej dziewczyny, Oliwii. Ma 14 lat i jest labradorem z tych najspokojniejszych: powolna, flegmatyczna, trochę ospała. Ludzi się nie boi, aparatu też nie. Po prostu wszystko robi w swoim tempie.
Kochamy ją i spędzamy z nią mnóstwo czasu. Także u weterynarza, bo w tym wieku wizyty zdarzają się częściej.
Krótko i bardzo spokojnie
Sally ma problemy z chodzeniem, więc jej sesje wyglądają zupełnie inaczej niż z młodym psem. Bez biegania, bez długich spacerów, bez „jeszcze jednego ujęcia”. Kilka minut, przerwa i dopiero wtedy kolejne zdjęcia.
Miejsce najczęściej wybiera ona. Kładzie się tam, gdzie jej wygodnie, a ja dopasowuję się z aparatem.
Wycieczki do lasu
Raz na jakiś czas zabieramy Sally autem do lasu. Może tam przejść tyle, ile da radę, powąchać wszystko dookoła i poleżeć w trawie. Przy okazji powstają takie kadry: miękkie światło, zieleń i spokojne spojrzenie.
Część zdjęć robię też na podwórku, w zwykły dzień, bez żadnego planu.
Pierwsza do testów
Kiedy kupuję nowy obiektyw, pierwsze zdjęcia robię zwykle Sally. Jest cierpliwa, nigdzie nie ucieka i ma pyszczek, na którym od razu widać, jak szkło rysuje sierść, oczy i światło.
Dlatego w jej galerii jest i makro z bliska, i portrety z dystansu.
Zdjęcia, które zostają
Senior to nie pies, którego „już nie warto” fotografować. To pies, którego zdjęcia za kilka lat będą najcenniejsze: siwy pyszczek, spokojne oczy i to, jak opiera się o Twoją rękę.
Masz starszego psa? Sesję zrobimy w jego tempie, także w domu albo tuż obok. Zobacz, jak wygląda sesja psa seniora.
